__________________________

گفتم: چرا این قدر موهایت سپید شده؟ یا ابن الرسول الله!

(دم های آخر امام مجتبی بود و زهر داشت اثر می کرد) 

سراسیمه و پریشان از بستر برخاست

گفت شما ندیدید در کوچه با مادرم چه کردند...

 ....این شعر مانند خودم پریشان است 

با هیچ ظلم و فتنه پیوستی نداری

 جز پایگاه خانه  پابستی   نداری

تو دختر پیغمبری اما در این  شهر

حقی برای آنچه که هستی، نداری

مجبور هستی تکیه بر بازو کنی چون 

همراز و همفکریّ و همدستی نداری

برداشتی دست از سر دستاس هرچند

وقتی که بر چرخاندنش دستی نداری ...

* بالقوه می توانم قـــــــــــــــــــــــاتل باشم وقتی روضه ی تو به لعن می رسد...ببخش این دیوانگی ها را ...این بیست و چندمین بار است که یتیم می شوم 

** گر دست به من زنند می ریزد اشک / مانند درخت های باران خورده ...

*** پسر عمو جان (عج) خانه را سیاه پوش کرده ایم ...عزای مادر است ... بیا! جلوی در بایست ...

باقی همه اشک ...

وَ فِی اَموالِهِم حَقّ مَعلوم ، لِسائِلِ وَ المَحروم

تهران را بیابان درنده دشتی می دید که انگارهیچ کس نمی بیندش و صدایش را نمی شوند

وحشت کرده بود و مستاصل بود پیرمرد آذربایجانی که در تهران ِ ناشنوا ابن السبیل شده بود 

و کرایه ی رفتن به دیار نداشت

در دلم گفتم: مرا ببخش به خاطر تمام شب هایی که من سیر خوابیدم و تو گرسنه

مدام می گفت انگار بنده ای آزاد کرده ای...

برای کودکان گرسنه ی شهرم...

ابری اگر به چهره ی پر نور ماه نیست

یعنی که روزگار مداوم سیاه نیست

از روبروی ِ  رهگذران   رو به راه رفت

طفلی که وضع زندگیش روبراه نیست

نه سکه ای ، نه عاطفه ای، طفل بی گناه

محتاج جمع کردن مشتی نگاه نیست

او را کثیف و بی کس و شر خوانده رهگذر

این آخری به زعم شما اشتباه نیست؟

تقصیر او نبود  ،  پدر تنگ دست بود

این لااقل ثواب نباشد،  گناه نیست

آورده سمت  سقف نگاهم پناه ،آه

سقفی که گاه چکه کند سر پناه نیست...

پاسخ به گلایه ی همه ی دوستانی که گفتند ، صد رحمت به مرام آهن اگر چند وقت سراغی ازش نگیری، خودش زنگ می زند...

!) بزرگی ، جوانی اندوهگین را دید. از علت اندوه پرسید  و پاسخ شنید که دوستم مرده است... بزرگ گفت ای نادان! چرا دوستی میگیری که بمیرد! ( چرا دوستی می گیرید که توان ارتباط دائم با شما را ندارد...)

!! ) در برزخ امتحانات حوزه و دانشگاه بودم..شب هاخواب می دیدم گرگ ها به من حمله می کنند و یکی که از  سایرین بر من سخت تر میگیرد با پنچه هایش  بد جوری به جان من افتاده اما اثر پنجه اش زخمی عمیق بر من نمیگذارد. سر آخر با کلنگی که به طرفم پرت میکند دلم نمی آید پوست یکنواختش را خراشی بیاندازم ...به ناچار با کلی اندوه چشمم را می بندم و ضربه ای به دستش میزنم که رهایم کند...

با تعجب نگاهم میکند حس میکنم توی دلش میگوید:  از تو! همین هم  بعید بود...

گفتم: عجب همسر ولایے و امام زمانے ِ دارے ! خدا انشالله شهیدش کــنه

به وضوح دیدم لرزید...

گفت نه ، بگو با هم ...تو الان نمی فهمے... 

براے دلتنگے ِ همسران شهدا

مےخوانم از مشق چشمش، خط هاے ناباورے را

                                         این  بار  با  آب  و  قرآن  ،  آورده  آئینه  شمعدان*

                                         یعنی  نگیر  از سر ِ  من این سایه ے سرورے را

پایین  گرفته  سرش را ،  تصویر ِ پوتین ِ  خاکے

افتاده  بر  شبنمے  که ، تر مے کند  روسرے   را

                                         حل مے کند بغض خود را ،  در جمله ے  آخرینش 

                                          با لحن ِ گرمے که دارد ، فوت و فن ِ  دلبرے  را

آشوب مے افتد آن شب بر  چین  لرزان چشمش

وقتی  بگیرد   دو  بال ِ  تابوت ِ   بے  پیکرے  را

                                          کابوس هاے  شبانه ،  افتاده    بر   جان ِ خانه

                                          آرام  باشد  چگونه  ،    شب هاے ِ   یادآورے را

رنج عمیقی که هر روز  در  کوچه ها   رهسپارست 

با چشم هایے که پرسند "تنها به سر می برے؟"را

                                        دیوارها سرد وسنگین ، همسایه هاے پس از این

                                         آیا  ادا  مے  نمایند  ، در  حق ِ  او  خواهرے  را ؟

***

همراه  هر روز کارے   ، کم کم  غریبانه حس کرد

 طعم ِ   شب ِ  توامان ِ   تنهایے  و  مادرے را

                                        آورده از آن حوالی ،   با ساک ِ  خاکے ِ  خالے

                                        رزمنده اے  با خجالت  ، پیغام  ِ بے یاورے  را ...

* عامیانه بخوانید

**  اُبَشِّرُکَ یا رَسول بِخُروج ِ الصَفَر ...

"سیر و سلوکــ ِ آسمان"

نهمین همایش سراسرے ِ  ادبی سوختگان وصل ، در دو بخش شعر و داستان

"نکوداشت جانباز شهید"

تو سرخ و سپید می شوی می دانم/ سیبی که رسید می شوی  می دانم/ انگار که بو برده ای از باغ بهشت / آخر تو شهید می شوی می دانم

دریافت آثار: پایان اسفند 90/ موعد : 18 اردیبهشت 91/ میعاد : تالار علامه امینی دانشگاه تهران

شماره تماس :61112826 ،66484522/ نمابر: 66482840 /نشانی : تهران صندوق پستی 1689 _13145

رایانامه : sokhteganevasl@gmail.com

نهاد نمایندگی مقام معظم رهبرے  در دانشگاه تهران

تنهایی مسلم هنوز! صدای مرا از عمق سالهای متمادی شمسی می شنوی یا بلندای دیوار دارالعماره نمی گذارد... پایین که آمدی برایت کاسه ای آب و رباعی تازه آورده ام...

برای مسلم ِ نامه ها ...  

این نامه خبر ندارد از جنگ و ستیز

امضا شده با نام همه ، ریز به ریز

با این که تو را به کوفه دعوت کردند

این نامه ی عاشقانه ای نیست عزیز

***

آهای بیابان ! امانت دار خوبی باش . به انسانهای این سرزمین که امیدی نیست...

تو در تب و تاب ِ درد سرگردانی

عاشق شده ای مگر تو هم انسانی؟

باران نگرفته که گل انداخته ای...

تو در شعف ِ آمدن مهمانی

***

با مرکب وبغض ساده ات می آیی

با لشکر رو به جاده ات می آیی

تنها به سفر آمده ای یا اینکه

با خیمه و خانواده ات می آیی...

 روی دیوارهای خرابه نوشته ام... دلهای مردم این شهر را روی هم بگذار... اگر برای سه ساله سنگ قبری نیافتی...

از عهده ی آنچه خواستم برآمد

محبوب ِ خرابه بود و از در آمد

بی تابی کودک خودش را دید و ...

آنقدر شتاب کرد،  با سر آمد!

***

 دارم تمرین فراق میکنم برادر ... 

افزون ز تصور است شیدایی ِ من

این حال خوش و غم و شکیبایی من

می بخشی اگر کم است اما بپذیر

این هم دو پسر تمام دارایی ِ من 

عبدالله! این دقایق آخر اگر دندان به جگر بگذاری..با هم به سفر می رویم به اسارت ..اگر نه هم که به عمو می سپارمت

در دشت فروغ ماهتاب آمده است

از شدت تشنگی سراب آمده است

حالا که سِلاح نیست پس با دستش

پهلوی جناب ِ آفتاب آمده است

***

عمو ، عمامه ات را روی نیم ِ صورتت انداخته ...آخر  شنیده زمزمه ی گرگها را: این قرص ماه کیست به میدان کربلا؟  ترسیده بود چشمت بزنند ، نمی دانست ش م ش ی ر ت می زنند...

دُردانه ی  ِ خاندان هاشم هستی

در سیطره ی نگاه ِ دائم هستی

پیوسته "و اِن یَکاد" بر لب دارم 

هر بار به کوچه ها تو عازم هستی

***

برای دل ِ نازک خودت می گویم بیا و از سیراب کردن من بگذر...

السلامُ علی الرَضِیعِ الصَغیر

با نیزه ورق خورده کتابم ، بابا

خط خورده به واژه های نابم بابا

من را بگذار توی گهواره ی خاک

وقتش نرسیده که بخوابم بابا؟

***

بعد از تو خاک بر سر ِ  دنیا 

با زلف سپرده دست باد آمده ای

آماده به صحرای ِ جهاد آمده ای

با گرگ درنده هم مصافی پسرم 

آنجا که نصیب کس مباد! آمده ای

_ سلام دخترم ، حال علی چطور است؟

_...

اشک  به گونه های بانو پناه آورد...بغض از دیروز رهایش نمی کرد...پدر جان شما همیشه پس از سلام حال علی را می پرسیدید چه شد که دیروز این چنین نکردید؟

_ دیروز از سفر که باز می گشتم روی مرکب لحظه ای خوابم برد ...من بی وضو نام علی را نمی برم....

سوره ی روی تو هر صبح که در کوچه تلاوت می شد

هر  نگاهی گذرا هم به تو می خورد  عبادت می شد

... 

* نهضت مردمی پوسترهای عاشورایی

**دوستی داشتم که همیشه می گفت من اگر سادات بودم لحظه ای در پوست خود نمی گنجیدم ...

***این شعر در دست تعمیر ..نه تغییر است...لطفا بی جهت ..!!

****بند کفشم هر صبح مرا می بندد ، کوچه ها هر روز از من رد می شوند ، دستان اتوبوس ها مرا از خود می آویزند و به هم پاسم می دهند، دانشگاه صبح تا شب مرا در خود می چرخاند....آخر وقت کیفم مرا بر دوش می کشد ، شب دستم را می گیرد و به  خانه تحویلم می دهد ، چادرم گوشه ی اتاق پرتم می کند....روزمرگی دچار من شده ...محرم به دادم برس

این غصه چنین است که فرجام ندارد/ بغضی است که در سینه ام آرام ندارد

از  عطر و بوی  پیرهنت می شناسمت

از اشک های بیوه زنت می شناسمت

از قطره های خون سیاهی که پشت هم

با سرفه می چکد به تنت می شناسمت

 هر  بار  از  اتاق  عمل  آمدی  ، دلم

پرسیده باز ، از بدنت می شناسمت؟!

گاهی که توی روضه، محرم ،گمت کنم

از چشم و خشکی دهنت می شناسمت

بوی نماندن از نفست می وزد رفیق!

از این به بعد از کفنت می شناسمت

* به بهانه ی هفته دفاع مقدس، نه! به بهانه ی هم نشین شدن با  دختر جانبازی که از یک سالگی همرزم  شهدا شده! و کم کم فروغ بینایی و قدرت دستانش را از دست داده و حالا که 29 ساله است هنوز به خدایش امید دارد...به حورای عزیز شیمیایی...

*** مستند زندگی حورای عزیز،کسی که بعد از 18 سال ندیدن اکنون می بیند  را امشب (بیست و دوم مهر ماه) ساعت 19 بعد از اخبار شبکه یک بیننده باشیم.تکرار این برنامه فردا بیست سوم مهرماه بعد از خبر ساعت 14 پخش خواهد شد. لطفا به شماره پیامک 30000112 و 300001 پیام ارسال کنید و ضمن ابراز همدردی از دولت برای ایشان تقاضای کمک مالی نمایید.

اجرتان با صاحب شهدا 

*** دیروز از حورا شنیدم که بدلیل شیمیایی بودنش بدنش به مرور خورده میشود ...دوشنبه بستریش میکنند برای برداشتن گوشش... درد دارد برایم ...به حالم دعا کنید

شایسته است از تو مرامی کریم تر

از  منبع  شما  برکاتی  عظیم تر

اوضاع ما برای زیارت کمی بد است

سالی یکی دو مرتبه ، گاهی وخیم تر...

ما را که پر شدیم از احساس معنوی

بنما تو  در اجابت ِ مالی سهیم تر

انواع قسط و حاجت و کنکوری و مریض

پیدا کنیم از تو کجا دل رحیم تر...؟

عرض ارادتی است نه مِن باب حاجتم

بوده  ارادتم  به  شما  از   قدیم تر

*داشتم شعر طنزی برای آقا میگفتم که چرانمی طلبی...که خبر رسید....

**نشست هم اندیشی مداحان و شاعران نخبه کشور... مشهدالرضا...ایام زیارت مخصوصه....روز دحوالارض ...و چه خوش سلیقگی کردند در انتخاب زمان همایش...از دست و زبان که برآید کز عهده ی شکرش به در آید... 

*** نائب الزیاره ام

**** پیشنهاد : از وبلاگ دلنشین کادح دیدن فرمایید. 

شبها که سایه ات را روی سرم می گسترانی

توی همین خیابانهای شلوغ روزمرگی

آن قدر که سیاهی

دیده نمیشوم

و روزها توی این دنیای رنگارنگ

آنقدر که سیاهی

توی ذوق میزنم

رمضان

توی خیابان های بالای شهر

بوی تند آدامس و بستنی دارد

و طعم بوق زدن وسط صدای خواننده ی زن

گاهی هم بوی ناسزا میدهد

با واژه هایی که بیرون می پاشد

 از نگاههای تحقیر آمیزشان

می تکانم

خاکستر کنایه ها را از روی چادرم

دستهایم داغ میشود ، گر می گیرد

روزها خورشید، توی صورتم می کوبد

مشت نورش را

شبها کابوس می بینم

می بینم سایه ات را از سرم برداشته ای 

 گور متحرکی شده ام که هر کس می آید

تیر نگاهی ، سنگی توی گودالم می اندازد و میرود...

زخمی شده ام و بیجان

خدا را شکر کسی گودال را به نظاره ننشسته...

السلام علی مرمّل بالدماء ..

ماه گرم خدا به طعم روسری و چادر داغ!

سایه ات بر سرم مستدام

موج وبلاگی صبر ریحانه

مجموعه پوستر با موضوع کمک به مسلمانان سومالی

پیشاپیش... می دود

وقتی هوای تو را می کند

دیگر ....نمی شناسمش...

گلایه دارم  از این که همیشه  وعده ام  دادی

قرارمان همین جمعه ...نه...باشد جمعه بعدی

صدای  مادرم  در آمده  از  بس  ،  پریشانم

به قول او "متین تر باش ،مثل سایرین .... عادی!"

صدای موج رادیو  : "  رسیده  نیمه  شعبان "

از آن بدتر  که می گوید :‌"رسیده موسم شادی"

بهم می ریزد احوالم ،  سکون  شانه هایم را

که مثل شالی سبز است می رقصد به هر بادی

به ایوان می دهم شب ها ، سکوتِ میز چایی را

و یادی می کشم  روی  غبارِ حافظ  و  سعدی

دلم نذری گرفته آش دوری  را  به  شوق  تو

و  دور منقل اسفند می چرخد  به  فریادی ...

"بخوان از دل حبیبت را ، مدام امّن یجیبت  را"

تمام روز می خواند تو را که شاخ شمشادی

دوباره مجلس خالی، من و  میز  و غزل هایم

مرا تنها که می بینی سراغی ، خاطری ،یادی...

+پایان شعر ، پایان من است.... تو انتها نداری

++تولدت مبارک مولا

+++لابلای این شبهای بی خوابی امتحان می بخشی اگر هذیان هایی به نام تو می سرایم...از دلم که خبر داری

فاطمیه... انگار نگذشته است، جاری است..در مکان ...در زمان...در من

  دست بردار از این پیرهنت مادر جان  

کهنه ات می کند و پیرزنت مادر جان

دیدن تاول دستان تو آزارم داد

لقمه بردی که بسوی دهنت مادر جان

خون دل  ها که از این مردم بی دین خوردی

رنگ پس داده به روی کفنت مادر جان

مثل وقتی به تنم جامه ی بابا کردم

به زمین می کشد این پیرهنت مادر جان

چند روزی ست که بابا به خودش می پیچد

یاد آن کوچه که تو با حسنت... مادر جان 

...

چند بیتی شاید به این غزل اضافه شود...شاید*

** این شعر به نمایندگی از غزل حسرت فاطمیه امسالم اکنون رونمایی میشود...که از زبان مولا حسین است

*** و غزل حسرت فاطمیه ام هم شرح لحظاتی بین عمه است و مادرم... این خواهر و برادر ...

سری تا خورده روی گیسوانت

فشار افتاده روی بازوانت

تکانش دادی از پهلو به پهلو 

تو با این دستهای نیمه جانت

...